OCCUPATION: Textile Merchant; Acting manager of "Gossink's Modehuis" in Winterswijk
DOCUMENTATION: 25 Aug 1990. Copy of newspaper "Nieuwe Winterswijkse Courant" of 25 Aug 1990, concerning the windmill "De Bataaf"
NOTE: Last address: Verlengde Ratumsestraat 13, Winterswijk.
DEATH-PLACE: Hospital, Amsterdam, Noord Holland, NL
OCCUPATION: 11 Aug 1947 Clerk at the municipal rationing office Winterswijk, later working manager. He also worked a certain time in a factory in Aalten.
DEATH-PLACE: In a hospital in Winterswijk
BURIAL-PLACE: Algemene Begraafplaats Winterswijk, vrij ver achteraan.
DOCUMENTATION: Mourningcard and Card of Thanks. Newspapers.
PUBLICATION: Newspaper De Gelderlander, 8 Apr 1995 [Interview with photo of Cor Lucke, war-refugee] Na een paar dagen uitrusten en bijtanken bij de familie VAN OTTEN vervolgde Lucke zijn weg richting het Westen. Sindsdien ben ik slechts een keer naar Winterswijk teruggeweest, maar ik ben nooit meer bij de familie VAN OTTEN geweest waar ik die dagen ben ondergedoken. Toen ik in 1987 weer in Winterswijk was, durfde ik niet meer te kijken of ze er nog waren
PUBLICATION: Newspaper Achterhoek Nieuws, Editie Winterswijk, 2 Mei 1995, p.1: [Photo of house Hilbelinkpad 56-III, with text: Aan het Hilbelinkpad, net buiten het dorp, vinden velen onderdak bij de familie van Otten]. Winterswijkers vingen in de oorlog honderden dwangarbeiders op. "Wij deden onze plicht, niets meer". Door Betsy Maatkamp. WINTERSWIJK - "Eindelijk stonden we toch nog onverwacht voor de grenspalen, waar we de hele ochtend met een bang hart naar hadden uitgezien," schrijft de gevluchte dwangarbeider Bas v.d. Tol op 26 maart 1945 in zijn dagboek. "Mijn blijdschap was op dat moment met geen pen te beschrijven." Van de Tol was een van de honderden gevluchte en gerepatrieerde dwangarbeiders, die in en vlak na de oorlog bij Winterswijk over de grens kwamen. Ze werden door de Winterswijkers bij wie ze aanklopten, gastvrij onthaald en verder op weg naar huis geholpen. Van de Tol verbleef van de 26ste tot de vroege ochtend van de 29ste maart 1945 in Winterswijk. In zijn dagboek is te lezen hoe gastvrij hij door de bevolking werd ontvangen. Zijn verhaal verschilt ongetwijfeld weinig van dat van andere in Winterswijk opgevangen dwangarbeiders. Van de Tol komt, samen met veertien lotgenoten, die 26ste maart om een uur of twee in het dorp aan. Onderweg hebben ze, hongerig als ze waren, aangeklopt bij de eerste boerderij die ze passeerden. "Hier kregen we roggebrood met spekvet en melk," schrijft hij. "Daarna gingen we op Winterswijk aan. Onderweg gingen we hier en daar even aan om te eten". Aan het Hilbelinkpad, net buiten het dorp, vinden ze onderdak bij de familie van Otten. Hier was het in de hele oorlogsperiode een komen en gaan van mensen, ook uit het westen van het land, die honger hadden, een schuilplaats of onderdak zochten. Waarschuwing. De volgende morgen vervolgen twaalf van de vijftien mannen de tocht naar hun woonplaats in het westen van het land. Ondanks de waarschuwing van een Opperwachtmeester dat het onmogelijk is de IJssel over te komen. Bas van de Tol en twee anderen besluiten om voorlopig in Winterswijk te blijven. 's Avonds noteert hij in zijn dagboek: "We zijn elk een boer voor ons zelf gaan zoeken, wat mij direct gelukte. Het adres van mijn boer was H.W. Abbink, Huize Siebelink, Meddo D 121, Winterswijk. Ik kwam precies om 12 uur, het was etenstijd. Direct werd er een stoel bij gehaald en ik kon meteen aanvallen, aardappelen, sperciebonen met karbonaat, plus een bord roggepap". De Winterswijkers hielpen de gevluchte dwangarbeiders waarmee ze maar konden. "Mijn vuile ondergoed, zakdoeken en handdoeken werden nog dezelfde middag door de boerin uitgewassen," schrijft Van de Tol. 's Avonds om zes uur krijgt hij nogroggebrood met spekvet 'niet zoo zuinig' en wittebrood. Om tien uur spekpannekoeken met karnemelk en dan is het bedtijd. De volgende morgen wordt hij om acht uur wakker. "Ik had de laatste 5 weken niet zoo lekker geslapen als nu," schrijft hij. "Op een echt bed en beter dan ik thuis ooit gewend was". Het kan bijna niet anders of Van de Tol moet in die paar dagen dat hij in Winterswijk was, meerdere kilo's zijn aangekomen. "Ik kreeg een ontbijt van roggebrood met spekvet, spekpannekoeken en karnemelk", staat in zijn dagboek. Die dag besluit hij om de volgende dag naar huis te vertrekken. "Toen de boerin hoorde wat ik van plan was, is zij de hele nacht bij het fornuis blijven zitten om mijn goed te drogen," noteert hij in zijn dagboek. De volgende morgen vertrekt hij na het ontbijt met 'een flinke stapel brood' in zijn rugzak richting westen van het land. Brief. Onlangs kwam de voorzitter van de Vereniging ex-Dwangarbeiders Nederland, Aart Pontier, in het bezit van een brief, die de heer VAN OTTEN van het Hilbelinkpad op 4 november 1945 schreef. De brief was bestemd voor de vijftien mannen, waaronder Bas van de Tol, die hij op 26 maart 1945 zo gastvrij had onthaald. Het was een antwoord op de brief die een van de mannen schreef. Van Otten schrijft: "U bedankt ons en onze medewerkers voor alles wat wij voor U deden. Dit nu is niet nodig. Wij deden onze plicht en niets meer. Het heeft ons meer dan goed gedaan dan U allen samen, dat wij U mochten en konden helpen." Zo simpel was dat dus. Van Otten en met hem de vele andere Winterswijkers, bij wie de dwangarbeiders en anderen hulp zochten, zagen het gewoon als hun plicht om mensen in nood te helpen. En die plicht vervulden ze met genoegen, zonder iets terug te verwachten. Winterswijk was niet de enige grensplaats, waar dwangarbeiders hun toevlucht zochten, alvorens de weg naar huis te vervolgen. Ook in andere plaatsen werden ze gastvrij onthaald. Wat dat betreft vormde de bevolking van Winterswijk dus geen uitzondering. Voor Aart Pontier, die sinds zijn pensionering in Winterswijk woont, was hetgeen de Winterswijkers deden toch bijzonder genoeg om hen er 50 jaar na dato nog eens voor te bedanken. Dat deed hij tijdens de begin vorige maand in de NH Jacobskerk gehouden oecumenische bevrijdingsdienst. "Ik wilde met mijn woorden ook aan de jongere generatie doorgeven, wat de ouders en grootouders hebben gedaan," zegt hij. "Het is goed om niet alleen stil te staan bij alle misere van de Tweede Wereldoorlog, maar ook eens de dankbaarheid die er is te tonen".
DOCUMENTATION: Abt 1-5 Jun 1956: Card of Condolence for the death of Jacob van Otten-RIN18, received from C.J. Overweel, Leestenseweg, Warnsveld.
3 Aug 1993 Advertisement in the "Winterswijkse Weekkrant": her former flat is now for rent.
16 Apr 1997 Death announcement.
18 Apr 1997 OVERDENKING (uitgesproken door Ds J.F. van Ballegooijen te Winterswijk, ter gelegenheid van de crematie van Johanna Derkje Overweel): Loof de Heer, mijn ziel en al wat in mij is, Zijn heilige naam en vergeet niet een van Zijn weldaden: vergeving, genezing, verlossing en kroning, barmhartigheid en ontferming, heil en goedertierenheid. Kinderen, kleinkinderen, overige familie en alle anderen hier in 't crematorium aanwezig om Johanna Derkje [Hannink-Van Otten-Overweel haar] leven te gedenken en woorden van troost te horen. In eerste instantie is het nu geen tijd om te loven, nu wij hier zijn om van Johanna Derkje definitief afscheid te nemen. Verdriet en rouw hebben zich van u meester gemaakt en bij loven denken we allereerst aan blijdschap en vreugde. Dat past niet bij elkaar. Daarvoor schijnt de tegenstelling te groot. Toch heb ik deze psalm gekozen omdat er in staat, dat God een genadige God is, die weet te vergeven en verzoenen. Hij is barmhartig, lankmoedig d.w.z. zeer geduldig en veel verdragend en rijk aan goedertierenheid. Dit laatste betekent, dat Hij welgezind en goedgunstig is; dat de mens Hem ter harte gaat. Dat Hij behagen heeft en schept in de mens, welbehagen. Hij blijft niet altoos, niet altijd twisten, en niet eeuwig boos, Hij handelt niet naar onze zonden en schuld, ons ongeloof, maar Hij is ons genadig en goedgezind. 't Enige dat Hij van ons vraagt, is dat wij Hem vrezen. Vrezen hier niet bedoeld als: angst hebben, bang zijn voor Hem, maar dat wij, tijdens ons leven rekening houden met Hem. Zijn barmhartigheid willen aannemen en zo in Hem, in Zijn liefde geloven. Loven en geloven liggen dan dichter bij elkaar dan wij vaak denken. Ondanks alle verdriet en zorgen, die Jo in haar leven heeft meegemaakt, waar over zo dadelijk meer, heeft zij toch altijd ook van haar leven genoten en heeft zij de kerk, het geloof nooit vaarwel gezegd. 5 juli 1911 is zij als een na jongste kind van de 5 van het gezin Overweel geboren in Winterswijk. Na haar lagere schooltijd ging ze werken als meid, als dienstmeisje. In 1935, op 15 juni, trouwde zij met Jacob van Otten. Ze kregen 4 kinderen, waarvan 1 dochtertje op 9 maanden overleed. Tijdens de oorlog hebben zij veel mensen opgevangen en onderdak verschaft, met gevaar voor eigen leven. Jacob zat in het verzet en heeft o.a. veel met distributiebonnen "geritseld" ten behoeve van onderduikers en anderen. 't Was een spannende en moeilijke tijd, mede omdat Winterswijk toen niet bepaald bekend stond als verzets- en oranje vriendelijk. U begrijpt wel wat ik bedoel. Later, na de oorlog, hebben zowel Jacob als Jo nooit veel over die tijd gesproken met hun kinderen. Ze voelden het als hun doodnormale plicht recht te doen in tijden waarin het onrecht welig tierde en daar praatte je later niet zo veel over. Ze deden hun plicht als Nederlanders en daarmee was de kous af. Op 9 dec.1958 overleed Jacob van Otten. En na een 25-jarig huwelijk bleef Jo alleen achter. Ze ging buitenshuis werken in de gezinsverzorging - opgezet door de hervormde diaconie, de voorloper van Gelreshoek, later Zorg Groep Oost Gelderland - want er moest geld komen voor eten en levensonderhoud en daarbij moest ze ook alles thuis draaiende houden. Ze heeft altijd heel hard gewerkt. Ook in Enschede, na haar contact met Gerrit Jan Hannink. Hij was weduwnaar en 6 jaar ouder dan Jo. 26 mei 1967 trouwden ze. 27 juli 1972, na de pensionering van Jan gingen ze wonen in Winterswijk aan de Kastanjelaan en later in de Pashegge in een bejaardenwoning. 11 maart 1983 overleed Gerrit Jan en was zij voor de 2e maal weduwe. Ik zeg 't misschien met een paar woorden en zinnen, maar wat een verdriet moet Jo hebben gevoeld en gehad. Een jaar later, 1984, wilde zij dichter bij het dorp, het centrum wonen, dichter bij de winkels, en zo verhuisde zij naar de Zonnebrink. En was daar een van de eerste bewoonsters. De contacten met de buurt waren goed; met zeer veel plezier heeft ze er gewoond. Maar na een herseninfarct en een steeds ernstiger wordende suikerziekte was zelfstandig wonen niet meer verantwoord. Haar geest werd langzamerhand minder. En op 26 juli 1993 kwam ze te wonen in verzorgingshuis "de Vredense Hof". Hier bezocht ze o.a. de meerzorg op afdeling 'de Flierefluiter'. Ook in dit tehuis had zij 't goed naar haar zin. Ze was een gezelschapsmens, die hield van mensen om zich heen, van gezelligheid, van contacten leggen. Hier had en kreeg ze alle aandacht van mensen en verzorgsters/verzorgers om zich heen. 29 november van 't afgelopen jaar was een verblijf in verpleeghuis Pronsweide onvermijdelijk. Daar is ze op 14 april in de leeftijd van 85 jaar overleden. Jo Hannink van Otten Overweel hield van het leven, ze hield ervan iets te doen te hebben. Eten en drinken, gezelligheid, wat heeft ze ervan genoten. Was ook graag op vakantie, ging graag uit. En niet te vergeten de muziek, de zang. Jarenlang was ze trouw lid van Herleving, want zingen kon ze en deed ze graag. Ze had een goede verstandhouding met al haar kinderen, klein- en achterkleinkinderen met allen die haar omringden. En tussen eigen familie en aangetrouwde familieleden maakte ze nooit onderscheid. Allen waren haar zeer dierbaar. Ook voelde ze zich bij de kerk betrokken. Eerst via 't kerkbezoek en later - in de Zonnebrink - d.m.v. de kerktelefoon. In de Vredense Hof bezocht ze de
oecumenische diensten eens in de 2 weken op woensdagavond, maar evengoed ging ze trouw naar de r.k. vieringen. Dat maakte voor haar weinig uit, 't maakte voor haar geen verschil. En zo hoort 't eigenlijk ook. Daarom mag zij - en mogen wij - de belofte uit de bijbel, uit het evangelie horen, die Jezus ons geeft: "In het huis van Mijn Vader, in Gods Koninkrijk, zijn vele woningen, is plaats genoeg voor iedereen, anders zou Ik het u gezegd hebben. Ik ga heen om u plaats te bereiden". En wanneer Thomas Hem dan vraagt naar de bekende, of onbekende weg, antwoordt Jezus: "Ik ben de weg, de waarheid en het leven".
Geloof in Hem is genoeg om zonder angst het onbekende, de laatste aardse grens over te gaan. Johanna - haar naam betekent 'God is genadig' - wist daarvan en geloofde er in. Ondanks alle verdriet dat zij tijdens haar leven heeft gehad, bleef ze geloven in de genade die zij mocht ontvangen, bleef ze haar geloof in Jezus Christus, haar Heer en Heiland trouw. Bleef ze rekenen op de liefde en barmhartigheid van God. Niet dat ze 't zei met zoveel woorden, maar haar levenshouding, haar naastenliefde was, mag ik 't zo zeggen "goed in de ogen van God". De dood is een grens waar mensen niet overheen kunnen kijken, maar we kunnen en mogen - zoals Jo - wel geloven dat Christus de opstanding en het leven is en dat wie in Hem gelooft, in eeuwigheid niet sterven zal. Johanna Derkje mag leven, voortleven - allereerst in uw herinneringen, maar ook bij Jezus Christus, bij God, in Zijn Koninkrijk, in Zijn nabijheid, ook al is zijn u voor u, voor ons gestorven en onbereikbaar geworden. Zij leeft: door Jezus Christus, de gekruisigde en opgestane Heer, die de dood zijn macht en kracht heeft ontnomen. Jo leeft en mag "verhuizen", tussen aanhalingstekens, naar een plaats voor ons onbekend, maar wel bekend bij Christus, de Heiland die haar tot opstanding, tot het grote Paasfeest roept. Daarom mogen we - met tranen in de ogen, met verdriet in het hart, toch loven die Heer die Johanna en ons allen genadig wil zijn. AMEN. 22 Apr 1997 Achterhoek Nieuws [Newspaper]: Author Ds J.F. van Ballegooijen. Wisselingen in de gemeente. Zij die ons voorgingen. In de gezegende leeftijd van 85 jaar is overleden Johanna Derkje Overweel, weduwe van G.J. Hannink, eerder weduwe van H.[sic] van Otten, op 14 april 1997. De laatste maanden werd zij verpleegd in "De Pronsweide, afdeling Walfort", daarvoor woonde zij eerst aan de Zonnebrink en vervolgens in de Vredense Hof. Jo en haar man Jacob hebben in de 2e wereldoorlog velen, in het geheim, onderdak verschaft en veel met distributiebonnen "geritseld". Zij was een hardwerkende vrouw, die na 't overlijden van haar eerste man als gezinsverzorgster heeft gewerkt. 16 jaar is zij getrouwd geweest net haar 2e echtgenoot. Veel verdriet heeft zij in haar leven gekend, maar door haar hang naar gezelligheid wist zij haar verdriet te overwinnen. Ze hield van mensen om zich heen en van contact. Aandacht geven en ontvangen waren zeer belangrijk voor haar. Jarenlang was ze trouw lid van zangvereniging Herleving. Ook voelde ze zich bij de kerk betrokken. Vrijdag 18 april herdachten we in crematorium Twente te Usselo haar leven, hoorden woorden van troost uit de bijbel Psalm 103-1-18, Johannes 14:1-6 en 11:25-26 en namen definitief afscheid van haar. Moge zij haar rust en vrede vinden en mogen haar kinderen, klein- en achterkleinkinderen de troost ontvangen om hun verlies, het verdriet te dragen.
DEATH: Bron Burgerlijke stand - Overlijden
Archieflocatie Historisch Centrum Overijssel
Algemeen
Toegangnummer: 123
Inventarisnummer: 4242
Gemeente: Enschede
Soort akte: overlijdensakte
Aktenummer: 263
Aangiftedatum: 17-03-1941
Overledene Johanna Derkje van Otten
Geslacht: Vrouwelijk
Overlijdensdatum: 15-03-1941
Leeftijd: 0
Overlijdensplaats: Enschede
Vader Jacob van Otten
Moeder Johanna Derkje Overweel
Partner
Nadere informatie geboren te Winterswijk; 8 maanden oudDEATH: Bron Burgerlijke stand - Overlijden
Archieflocatie Gelders Archief
Algemeen
Toegangnummer: 0207
Inventarisnummer: 9795
Gemeente: Winterswijk
Soort akte: overlijden
Aktenummer: 88
Aangiftedatum: 21-03-1941
Overledene Johanna Derkje van Otten
Geslacht: Vrouwelijk
Overlijdensdatum: 15-03-1941
Overlijdensplaats: Enschede
Vader Jacob van Otten
Moeder Johanna Derkje Overweel
Nadere informatie Art. 50 / 51; Geboorteplaats: Winterswijk; oud: 8 Maand; beroep ovl.: zonder beroep; beroep vader: stoffeerder; beroep moeder: zonder beroepBURIAL-PLACE: Niet gevonden in Begraafregister van de Algemene Begraafplaats te Winterswijk.
NOTE: He was 1 of 9 children of his parents and had to start working at the age of 13 years. Address P.J. Troelstrastraat 39, 7103 WP WINTERSWIJK, NL.
NOTE: Abt 1942 Letter from Jacob van Otten: "Tante Sien bezocht alleen de lagere school, kwam toen thuis om moeder te helpen, en naaide in haar overige tijd voor de zaak waar Johan Suardus en Jacob, haar broers, werkten". Last Address P.J. Troelstrastraat 39, 7103 WP WINTERSWIJK, NL.
SOURCE: OTGB, 1986, Vol.2, p.86.30
NOTE: 13 May 1999 Info van neef Jacob van Otten, Winterswijk: Zij woonde voor haar huwelijk op de boerderij Lammers Te Gronde in het Woold bij Winterswijk.
SOURCE OTGB 1986, Vol.2, p.86.30
NOTE: He was unmarried and lived for many years in Old People's Home 'Het Rusthuis', later named 'Het Wamelink' in Winterswijk.
BURIAL-PLACE: In the same tomb as his brother Jan Willem (RIN 2753).
SOURCE: OTGB 1986, Vol. 2, p. 86.30
SOURCE: OTGB 1986, Vol. 2, p. 86.30
BURIAL: His brother G.A. te Lintum (RIN 2757) was buried in 1986 in the same tomb number B-87-1557.
NOTE: Unmarried; Lived at windmill "De Bataaf" in Winterswijk
DOCUMENTATION: Mourningcard and Card of thanks
SOURCE: OTGB 1986, Vol. 2, p. 86.30
SOURCE: OTGB 1986, Vol. 2, p. 86.30
NOTE: Last address: Verlengde Ratumsestraat 13, Winterswijk.
Johanna Theodora Gesiena HEINEN
DEATH: Bron Burgerlijke stand - Overlijden
Archieflocatie Gelders Archief
Algemeen
Toegangnr: 0207
Inventarisnr: 8830
Gemeente: Winterswijk
Soort akte: overlijden
Aktenummer: 6
Aangiftedatum: 10-01-1928
Overledene Johanna Theodora Gesiena Heinen
Geslacht: V
Overlijdensdatum: 09-01-1928
Overlijdensplaats: winterswijk
Vader Johan Heinen
Moeder Janna Berendina Scholten
Partner Petrus Albertus Bruggers
Relatie: Echtgenote van
Nadere informatie Geboorteplaats: Winterswijk; oud: 24 Jaar; beroep ovl.: zonder beroep; beroep vader: zonder beroep; beroep moeder: geen beroep vermeld; beroep partner: geen beroep vermeld
NOTE: 1 Jun 1956 [death Jacob van Otten-RIN18] Address: Verlengde Ratumsestraat 13, Winterswijk.
DEATH: Bron Burgerlijke stand - Overlijden
Archieflocatie Gelders Archief
Algemeen
Toegangnr: 0207
Inventarisnr: 9793
Gemeente: Winterswijk
Soort akte: overlijden
Aktenummer: 136
Aangiftedatum: 09-10-1934
Overledene Bernardina Geziena Wamelink
Geslacht: M
Overlijdensdatum: 08-10-1934
Overlijdensplaats: Winterswijk
Vader Garrit Jan Wamelink
Moeder Geziena Wevers
Partner Gerrit Bruggers
Relatie: Echtgenote van
Nadere informatie Geboorteplaats: Lichtenvoorde; oud : 65 Jaar; beroep ovl.: zonder beroep; beroep vader: geen beroep vermeld; beroep moeder: geen beroep vermeld; beroep partner: geen beroep vermeld
Marriage Notes for Gerrit Bruggers and Bernardina Geziena WAMELINK-2660
Bron Burgerlijke stand - Huwelijk
Archieflocatie Gelders Archief
Algemeen
Toegangnr: 0207
Inventarisnr: 2468
Gemeente: Winterswijk
Soort akte: Huwelijksakte
Aktenummer: 53
Datum: 09-11-1894
Bruidegom Gerrit Bruggers
Leeftijd: 23
Geboorteplaats: Winterswijk
Bruid Bernardina Geziena Wamelink
Leeftijd: 25
Geboorteplaats: Lichtenvoorde
Vader bruidegom Petrus Albertus Bruggers
Moeder bruidegom Johanna Willemina Nijweide
Vader bruid Garrit Jan Wamelink
Moeder bruid Geziena Wevers
Nadere informatie: beroep bg.: timmerman; beroep bruid: zonder beroep; beroep vader bg.: geen beroep vermeld; beroep moeder bg.: zonder beroep; beroep vader bd.: geen beroep vermeld; beroep moeder bd.: geen beroep vermeld
DEATH: Bron Burgerlijke stand - Overlijden
Archieflocatie Gelders Archief
Algemeen
Toegangnr: 0207
Inventarisnr: 2386
Gemeente: Winterswijk
Soort akte: overlijden
Aktenummer: 161
Aangiftedatum: 31-08-1895
Overledene Petrus Albertus Bruggers
Geslacht: M
Overlijdensdatum: 30-08-1895
Overlijdensplaats: Winterswijk
Vader Gerrit Bruggers
Moeder Bernardina Gesiena Wamelink
Nadere informatie Geboorteplaats: Winterswijk; oud : 4 Maand; beroep ovl.: zonder beroep; beroep vader: timmerman; beroep moeder: zonder beroep
DOCUMENTATION: Abt 1-5 Jun 1956: Card of Condolence for the death of Jacob van Otten-RIN18, received from C.J. Overweel, Leestenseweg, Warnsveld.
3 Aug 1993 Advertisement in the "Winterswijkse Weekkrant": her former flat is now for rent.
16 Apr 1997 Death announcement.
18 Apr 1997 OVERDENKING (uitgesproken door Ds J.F. van Ballegooijen te Winterswijk, ter gelegenheid van de crematie van Johanna Derkje Overweel): Loof de Heer, mijn ziel en al wat in mij is, Zijn heilige naam en vergeet niet een van Zijn weldaden: vergeving, genezing, verlossing en kroning, barmhartigheid en ontferming, heil en goedertierenheid. Kinderen, kleinkinderen, overige familie en alle anderen hier in 't crematorium aanwezig om Johanna Derkje [Hannink-Van Otten-Overweel haar] leven te gedenken en woorden van troost te horen. In eerste instantie is het nu geen tijd om te loven, nu wij hier zijn om van Johanna Derkje definitief afscheid te nemen. Verdriet en rouw hebben zich van u meester gemaakt en bij loven denken we allereerst aan blijdschap en vreugde. Dat past niet bij elkaar. Daarvoor schijnt de tegenstelling te groot. Toch heb ik deze psalm gekozen omdat er in staat, dat God een genadige God is, die weet te vergeven en verzoenen. Hij is barmhartig, lankmoedig d.w.z. zeer geduldig en veel verdragend en rijk aan goedertierenheid. Dit laatste betekent, dat Hij welgezind en goedgunstig is; dat de mens Hem ter harte gaat. Dat Hij behagen heeft en schept in de mens, welbehagen. Hij blijft niet altoos, niet altijd twisten, en niet eeuwig boos, Hij handelt niet naar onze zonden en schuld, ons ongeloof, maar Hij is ons genadig en goedgezind. 't Enige dat Hij van ons vraagt, is dat wij Hem vrezen. Vrezen hier niet bedoeld als: angst hebben, bang zijn voor Hem, maar dat wij, tijdens ons leven rekening houden met Hem. Zijn barmhartigheid willen aannemen en zo in Hem, in Zijn liefde geloven. Loven en geloven liggen dan dichter bij elkaar dan wij vaak denken. Ondanks alle verdriet en zorgen, die Jo in haar leven heeft meegemaakt, waar over zo dadelijk meer, heeft zij toch altijd ook van haar leven genoten en heeft zij de kerk, het geloof nooit vaarwel gezegd. 5 juli 1911 is zij als een na jongste kind van de 5 van het gezin Overweel geboren in Winterswijk. Na haar lagere schooltijd ging ze werken als meid, als dienstmeisje. In 1935, op 15 juni, trouwde zij met Jacob van Otten. Ze kregen 4 kinderen, waarvan 1 dochtertje op 9 maanden overleed. Tijdens de oorlog hebben zij veel mensen opgevangen en onderdak verschaft, met gevaar voor eigen leven. Jacob zat in het verzet en heeft o.a. veel met distributiebonnen "geritseld" ten behoeve van onderduikers en anderen. 't Was een spannende en moeilijke tijd, mede omdat Winterswijk toen niet bepaald bekend stond als verzets- en oranje vriendelijk. U begrijpt wel wat ik bedoel. Later, na de oorlog, hebben zowel Jacob als Jo nooit veel over die tijd gesproken met hun kinderen. Ze voelden het als hun doodnormale plicht recht te doen in tijden waarin het onrecht welig tierde en daar praatte je later niet zo veel over. Ze deden hun plicht als Nederlanders en daarmee was de kous af. Op 9 dec.1958 overleed Jacob van Otten. En na een 25-jarig huwelijk bleef Jo alleen achter. Ze ging buitenshuis werken in de gezinsverzorging - opgezet door de hervormde diaconie, de voorloper van Gelreshoek, later Zorg Groep Oost Gelderland - want er moest geld komen voor eten en levensonderhoud en daarbij moest ze ook alles thuis draaiende houden. Ze heeft altijd heel hard gewerkt. Ook in Enschede, na haar contact met Gerrit Jan Hannink. Hij was weduwnaar en 6 jaar ouder dan Jo. 26 mei 1967 trouwden ze. 27 juli 1972, na de pensionering van Jan gingen ze wonen in Winterswijk aan de Kastanjelaan en later in de Pashegge in een bejaardenwoning. 11 maart 1983 overleed Gerrit Jan en was zij voor de 2e maal weduwe. Ik zeg 't misschien met een paar woorden en zinnen, maar wat een verdriet moet Jo hebben gevoeld en gehad. Een jaar later, 1984, wilde zij dichter bij het dorp, het centrum wonen, dichter bij de winkels, en zo verhuisde zij naar de Zonnebrink. En was daar een van de eerste bewoonsters. De contacten met de buurt waren goed; met zeer veel plezier heeft ze er gewoond. Maar na een herseninfarct en een steeds ernstiger wordende suikerziekte was zelfstandig wonen niet meer verantwoord. Haar geest werd langzamerhand minder. En op 26 juli 1993 kwam ze te wonen in verzorgingshuis "de Vredense Hof". Hier bezocht ze o.a. de meerzorg op afdeling 'de Flierefluiter'. Ook in dit tehuis had zij 't goed naar haar zin. Ze was een gezelschapsmens, die hield van mensen om zich heen, van gezelligheid, van contacten leggen. Hier had en kreeg ze alle aandacht van mensen en verzorgsters/verzorgers om zich heen. 29 november van 't afgelopen jaar was een verblijf in verpleeghuis Pronsweide onvermijdelijk. Daar is ze op 14 april in de leeftijd van 85 jaar overleden. Jo Hannink van Otten Overweel hield van het leven, ze hield ervan iets te doen te hebben. Eten en drinken, gezelligheid, wat heeft ze ervan genoten. Was ook graag op vakantie, ging graag uit. En niet te vergeten de muziek, de zang. Jarenlang was ze trouw lid van Herleving, want zingen kon ze en deed ze graag. Ze had een goede verstandhouding met al haar kinderen, klein- en achterkleinkinderen met allen die haar omringden. En tussen eigen familie en aangetrouwde familieleden maakte ze nooit onderscheid. Allen waren haar zeer dierbaar. Ook voelde ze zich bij de kerk betrokken. Eerst via 't kerkbezoek en later - in de Zonnebrink - d.m.v. de kerktelefoon. In de Vredense Hof bezocht ze de
oecumenische diensten eens in de 2 weken op woensdagavond, maar evengoed ging ze trouw naar de r.k. vieringen. Dat maakte voor haar weinig uit, 't maakte voor haar geen verschil. En zo hoort 't eigenlijk ook. Daarom mag zij - en mogen wij - de belofte uit de bijbel, uit het evangelie horen, die Jezus ons geeft: "In het huis van Mijn Vader, in Gods Koninkrijk, zijn vele woningen, is plaats genoeg voor iedereen, anders zou Ik het u gezegd hebben. Ik ga heen om u plaats te bereiden". En wanneer Thomas Hem dan vraagt naar de bekende, of onbekende weg, antwoordt Jezus: "Ik ben de weg, de waarheid en het leven".
Geloof in Hem is genoeg om zonder angst het onbekende, de laatste aardse grens over te gaan. Johanna - haar naam betekent 'God is genadig' - wist daarvan en geloofde er in. Ondanks alle verdriet dat zij tijdens haar leven heeft gehad, bleef ze geloven in de genade die zij mocht ontvangen, bleef ze haar geloof in Jezus Christus, haar Heer en Heiland trouw. Bleef ze rekenen op de liefde en barmhartigheid van God. Niet dat ze 't zei met zoveel woorden, maar haar levenshouding, haar naastenliefde was, mag ik 't zo zeggen "goed in de ogen van God". De dood is een grens waar mensen niet overheen kunnen kijken, maar we kunnen en mogen - zoals Jo - wel geloven dat Christus de opstanding en het leven is en dat wie in Hem gelooft, in eeuwigheid niet sterven zal. Johanna Derkje mag leven, voortleven - allereerst in uw herinneringen, maar ook bij Jezus Christus, bij God, in Zijn Koninkrijk, in Zijn nabijheid, ook al is zijn u voor u, voor ons gestorven en onbereikbaar geworden. Zij leeft: door Jezus Christus, de gekruisigde en opgestane Heer, die de dood zijn macht en kracht heeft ontnomen. Jo leeft en mag "verhuizen", tussen aanhalingstekens, naar een plaats voor ons onbekend, maar wel bekend bij Christus, de Heiland die haar tot opstanding, tot het grote Paasfeest roept. Daarom mogen we - met tranen in de ogen, met verdriet in het hart, toch loven die Heer die Johanna en ons allen genadig wil zijn. AMEN. 22 Apr 1997 Achterhoek Nieuws [Newspaper]: Author Ds J.F. van Ballegooijen. Wisselingen in de gemeente. Zij die ons voorgingen. In de gezegende leeftijd van 85 jaar is overleden Johanna Derkje Overweel, weduwe van G.J. Hannink, eerder weduwe van H.[sic] van Otten, op 14 april 1997. De laatste maanden werd zij verpleegd in "De Pronsweide, afdeling Walfort", daarvoor woonde zij eerst aan de Zonnebrink en vervolgens in de Vredense Hof. Jo en haar man Jacob hebben in de 2e wereldoorlog velen, in het geheim, onderdak verschaft en veel met distributiebonnen "geritseld". Zij was een hardwerkende vrouw, die na 't overlijden van haar eerste man als gezinsverzorgster heeft gewerkt. 16 jaar is zij getrouwd geweest net haar 2e echtgenoot. Veel verdriet heeft zij in haar leven gekend, maar door haar hang naar gezelligheid wist zij haar verdriet te overwinnen. Ze hield van mensen om zich heen en van contact. Aandacht geven en ontvangen waren zeer belangrijk voor haar. Jarenlang was ze trouw lid van zangvereniging Herleving. Ook voelde ze zich bij de kerk betrokken. Vrijdag 18 april herdachten we in crematorium Twente te Usselo haar leven, hoorden woorden van troost uit de bijbel Psalm 103-1-18, Johannes 14:1-6 en 11:25-26 en namen definitief afscheid van haar. Moge zij haar rust en vrede vinden en mogen haar kinderen, klein- en achterkleinkinderen de troost ontvangen om hun verlies, het verdriet te dragen.
NOTE: 1 Jun 1956 [death Jacob van Otten-RIN18] Address: Fam. Mekking Sr., Kortestraat, Winterswijk.
BURIAL-PLACE: Algemene Begraafplaats Winterswijk. Na de ingang de hoofdlaan links uitlopen, rechts voorbij de Engelse soldatengraven. Dan ligt rechts de nieuwe afdeling E, daar liggen Frits ten Broeke en Johan van Nijkerken vlak bij elkaar: Frits grafnummer E-02-21, Johan grafnummer E-02-24.
NOTE: On 1 Oct 1975 she closed her cigar- and cigarette shop at Weurden 13, and moved to Hortensialaan 18-I, 7101 XB WINTERSWIJK. Since 1990 her address was: Bejaardencentrum "De Pelkwijk", Laan van Hilbelink 95/423, 7101 WL WINTERSWIJK.
PUBLICATION: 27 Feb 1996 Achterhoek Nieuws: Wisselingen in de Gemeente. Zij die ons voorgingen. Zaterdag 17 februari 1996 overleed onverwacht Anna ten Broeke-Beernink, op de leeftijd van 87 jaar. Een moeder en oma uit duizenden voor haar kinderen, kleinkinderen en achterkleindochter. Met een grote dosis humor en blijdschap wist zij haar verdriet te overwinnen. Contact met mensen was voor haar erg belangrijk. Ze beleefde intens de vreugde in haar leven, was optimistisch en heel gezellig in de omgang. Zeven jaar woonde ze in de Pelkwijk. Haar naaste dierbaren hadden 't zeer moeilijk met haar plotselinge heengaan. Afscheid nemen was niet meer mogelijk. Mogen zij getroost worden in hun verdriet. Donderdagmiddag 22 februari vond de uitvaartdienst plaats en werd zij begraven op de Algemene Begraafplaats te Winterswijk.